Home Highlight จิบกาแฟกลางวงคุย ความสุขทางเพศและ Sex toy

จิบกาแฟกลางวงคุย ความสุขทางเพศและ Sex toy

by หลังบ้าน

สายฝนหยุดร่วงหล่นเมื่อสักครู่นี้เอง แดดบ่ายประจำฤดูได้กลับมาส่องสว่างอีกครั้ง สองวันในบ้านหลังเล็ก บนพื้นที่อันอบอุ่น บรรดานักกิจกรรม LBTQ+ นั่งนอนล้อมวง จิบกาแฟ ดื่มบทสนทนา

อีกครั้งที่เหล่านักเคลื่อนไหวด้านสิทธิมนุษยชน การเมือง และความเท่าเทียมทางเพศ ได้มารวมตัวกัน พูดคุยเรื่องราวความสุขทางเพศ และ sex toy ในแง่มุมของผู้มีเพศกำเนิดเป็นหญิง หากแต่วิถีทาง การแสดงออก และอัตลักษณ์ทางเพศ (SOGIESC : Sexual Orientation , Gender Identity and Expression and Sex Characteristic) ของพวกเขาแตกต่างออกไป

มองย้อนกลับไป ประวัติศาสตร์เรื่องเพศกำเนิดเติบโตขึ้นจากการถกเถียง ต่อรอง และช่วงชิงพื้นที่สู่ความเป็นอิสรภาพ ดำเนินมาอย่างยาวนานนับร้อยๆ ปี

“เพศ” ไม่ใช่เพียงตัวอักษรที่มีคำนิยามตายตัวอย่างในแบบเรียนวิชาสุขศึกษา ในความเป็นจริง เรื่องเพศ ถูกนำมาใช้กล่าวอิงถึงโครงสร้างสังคมทั้งหมดที่ครอบคลุมชีวิตมนุษย์เอาไว้ ทั้งการเมืองการปกครอง ศาสนจักร วัฒนธรรม สถาบันครอบครัว สถาบันการศึกษา สาธารณสุข ภายใต้ขบวนการคัดกรอง จำแนกแยกแยะประเภทคน กฎเกณฑ์ของรสนิยม บรรทัดฐานเรื่องบนเตียง ตลอดจนการเบียดขับความแตกต่าง โดยอาศัยเพศประหนึ่งเครื่องมือชิ้นโต แฝงตัวอยู่ในทุกๆ มิติของขนบนิยม

และด้วยทั้งหมดทั้งมวลนั้น วงสนทนาวงนี้จึงเกิดขึ้น

กระบวนกรของพวกเรา นักกิจกรรมจากการเมืองหลังบ้าน ผู้ตั้งต้นนัดทุกคนมารวมกัน สร้างกระบวนการแลกเปลี่ยนและส่งต่อประสบการณ์ด้วยทำความเข้าใจที่มาที่ไปของเพศ เพศกำเนิด เพศภาวะ เพศทางชีววิทยา การแสดงออกเรื่องเพศ เพื่อให้นักกิจกรรมทุกคนมีโอกาสทบทวนและบอกเล่าเรื่องราวของตัวเอง ว่าในความเป็นมนุษย์ มีอะไรเกิดขึ้นบ้าง

ความรัก ความหวัง ความเป็นเพศทั้งทางกายภาพและเพศที่เราเลือกเป็น สุขทุกข์ของวิถีทางเรื่องเซ็กซ์ ประเด็นอันอ่อนไหวและไม่น่าพิสมัยสำหรับไทยนิยมทั่วไป โดยไม่ทันรู้ตัว ทุกคนก็พรั่งพร้อมจะทิ้งดิ่ง ร่วงหล่นลงสู่เบาะนอนนุ่มๆ อย่างสบายอารมณ์ ขณะพบว่าความขัดเขิน และยินยอมเพื่อใช้ชีวิตตามจารีตครรลองค่อยๆ สลายหายไป

“เราลองมาสำรวจตัวเองกันดู… ร่างกายส่วนไหนที่เราอยากกอด”

“ส่วนไหนที่ถูกสัมผัสแล้วรู้สึกดี”

“เราลองเขียน วาดภาพความรู้สึก ร่างภาพเซ็กซ์ในแบบของเราอย่างเข้าใจ”

พลางเปิดหัวใจ บาดแผลอื่นใดที่ทำให้เราเจ็บปวด

บทสนทนาดำเนินไป ทุกคนฝึกกอดตัวเองไปด้วยกัน สังเกตท่านั่งท่านอนที่สบาย และเลือกกอดหมอนใบที่ชอบ พลางพูดคุยถึงบนโลกใบกลมๆ ที่ยังคงเชื่อในบรรทัดฐาน เราอาจพบเจอปัญหาคล้ายกัน มีจุดเปราะบางเดียวกัน ว่าด้วยเรื่องความสวยที่เป็นบรรทัดฐาน (Beauty Standard) พบความเชื่อเรื่องสืบทอดเผ่าพันธุ์ที่สอนให้คู่กันอยู่อาศัยแบบชายหญิง เจอการสร้างอำนาจนิยมผ่านเรื่องบนเตียง และอีกมากมาย นักกิจกรรมหลายคนเล่าถึงความรักชอบส่วนตัว ที่อาจไม่ได้วางอยู่บนที่ทางของวัฒนธรรมหลัก


“เรากำลังคิดว่า ตัวเองเคยพูดเรื่องนี้ให้ใครฟังรึเปล่า เราเคยผ่านเวิร์คช็อปที่พูดเรื่องบาดแผลทางจิตใจ การโดนคุกคาม แต่ยังไม่เคยพูดเรื่องรสนิยมและเซ็กซ์ แม้แต่การที่เราเป็นเลสเบี้ยน ทุกคนตรงนี้ก็รับได้ ไม่ได้มองว่า เราคิดผิดหรือคิดถูก ไม่ได้มาตีกรอบเรา ว่าเราไม่ใช่แบบที่ทุกคนเคยคิด”


และมันทำให้คนฟังได้เข้าใจ โลกกว้างขึ้นเมื่อถูกแต่งเติมด้วยความหลากหลาย จวบจนในโมงยามท้ายๆ อย่างที่ใครบางคนในวงช่วยสรุปจบ ว่าทุกสิ่งอย่าง ไม่ว่าเพศ เซ็กซ์ รสนิยม ล้วนตั้งวางอยู่บนพื้นที่อิสระ มันประกอบสร้างจากการไม่ตัดสิน และโดยพึงใจ

โค้งสุดท้ายของวงสนทนา เราคุยพูดกันเรื่อง sex toy อุปกรณ์หลายขนาดหลากสีสัน คือเครื่องสร้างความสุขชนิดผิดกฎหมายของไทย แต่ถูกกฎหมายในหลายประเทศ น่าขัดเขินสำหรับใครหลายคน ด้วยความเชื่อที่ว่า ถ้าความสุขบนเนื้อตัวร่างกายสามารถเรียนรู้ได้ ถ้ามันกลับกลายเป็นองค์ความรู้หนึ่งที่ไม่จำเป็นต้องปิดตามองข้าม ถ้าผู้คนได้มีโอกาสเรียนรู้จักความชอบของ จู๋ จิ๋ม นม ของตัวเอง ก็คงจะดีไม่น้อย  

อุปกรณ์ชิ้นน้อยชิ้นใหญ่จึงวางเรียงอยู่เบื้องหน้า ให้พวกเราหยิบจับ ทดสอบระดับความปลอดภัย ไปพร้อมกับแลกเปลี่ยนวิธีการดูแลน้องสาวน้องชายอย่างถูกต้อง เพราะโอกาสแลกเปลี่ยนความรู้เรื่องนี้อย่างเป็นกันเองคงเกิดขึ้นได้ไม่บ่อยนัก
คำถามเล็กๆ ทิ้งท้ายในยามที่อากาศอบอุ่น และแสงตะวันกำลังร่วงโรย ‘น้องสาวน้องชายอยากบอกอะไรกับเรา’ กระดาษและดินสอถูกส่งต่อ เราฟังเสียงน้องชายน้องสาว แล้วเขียนจดหมายส่งหาตัวเอง

“จิ๋มบอกว่าให้ยอมรับตัวเองทั้งหมดของฉัน”
“ฉันกับเธออยู่ด้วยกันมาตลอด เฝ้าดูการเติบโตของกันและกัน จะดูแลกันต่อไป”
“ให้ดูแลกันและกันอย่างซื่อสัตย์นะ สุขก็บอกว่าสุข ไม่สุขก็บอกว่าไม่สุข”
“ให้ลองใส่ใจให้มากกว่านี้หน่อย เปิดใจให้กันบ้าง และจะได้ดูแลกันไปนานๆ”
“นวดผ่อนคลาย อบไอน้ำ ถูสบู่ด้วย”
“ถึงใครจะจากไป จิ๋มก็อยู่กับเราเสมอ”

ถ้อยคำของใครบางคนที่เรายังจำได้ ว่าเมื่อเรื่องที่ตกขอบประเด็นใหญ่ของสังคมถูกกล่าวถึง ในวันนี้เราสามารถหยิบยกมันออกมาถกเถียงได้ บนพื้นที่แสนปลอดภัย ชวนให้หัวใจสงบ แล้วเมื่อเรายอมรับตัวตนของตัวเองได้ นั่นเท่ากับว่า สิ่งที่ดีที่สุดได้เกิดขึ้นแล้ว


มันคือหมุดหมายที่เราอยากเห็น ว่าทุกๆ คนมีสิทธิ์ มีเสียง มีโอกาสรักตัวเองได้อย่างอิสระ เสรี

ภาพ : ช่อแก้ว ปทานุคม (OXIDE)

อยากเป็นนักวาดภาพประกอบ เบื่อหน่ายกับบทบาททางเพศที่ตายตัว จึงถอนตัวจากทุกสถานะแล้วค้นหาที่ที่อนุญาตให้เราเติบโตได้

You may also like

Leave a Comment