เฟมินิสต์ในชีวิตประจำวัน

I am text block. Click edit button to change this text.

  • แด่วันแห่งการมองเห็นเลสเบียน 26 เมษายน เป็นวันแห่งการมองเห็นเลสเบียนทำไมวันเลสเบียนถึงไม่ใช่แค่วันเลสเบียน แต่เป็นวันการมองเห็นเลสเบียน?เพราะปัญหาสำคัญของกลุ่มเลสเบียนคือเรื่องการมองไม่เห็น

  • สายฝนหยุดร่วงหล่นเมื่อสักครู่นี้เอง แดดบ่ายประจำฤดูได้กลับมาส่องสว่างอีกครั้ง สองวันในบ้านหลังเล็ก บนพื้นที่อันอบอุ่น บรรดานักกิจกรรม LBTQ+ นั่งนอนล้อมวง จิบกาแฟ ดื่มบทสนทนา อีกครั้ง…

  • บทความแปลจาก “The transformation of silence into language and action” บทความของออร์เดย์ ลอร์ด นักเขียน กวีเฟมินิสต์-เลสเบียนผิวสี บทความพูดถึงการแปรเปลี่ยน จากความเงียบเป็นภาษาและการกระทำ…

  • ชวนผู้หญิงคุยเรื่อง “เลือด” ในแต่ละ “เดือน” ของตัวเอง เรื่องของร่างกายผู้หญิงที่ต้องประสบทุกๆ เดือน แต่กลับกลายเป็นสิ่งที่ถูกพูดถึงน้อยมาก แม้กระทั่งในกลุ่มเพื่อนผู้หญิงด้วยกันเอง ชวนมาพูดคุยในสิ่ง “ต้องห้าม”…

  • “เรื่องเมนส์มีเรื่องต้องคุยกันถึงขนาดคุยกันเป็นวันๆ เลยรึ” เพื่อนชายคนหนึ่งถามด้วยความประหลาดใจเมื่อรู้ว่าฉันกำลังจะไปร่วมงานพูดคุยเกี่ยวกับประจำเดือนที่จัดโดยกลุ่มฟื้น ที่ทำงานดูแลสุขภาวะทางกายและใจแก่นักกิจกรรมและกลุ่มการเมืองหลังบ้าน

ความสุขและสุขภาพนักกิจกรรม

I am text block. Click edit button to change this text.

  • นักกิจกรรมทุกคนควรค่าแก่การพักผ่อนและการยืนยันที่จะดูแลตัวเองในรูปแบบที่เหมาะกับเรา มันคือส่วนหนึ่งของการบำรุงรักษาขบวนการในระยะยาว หากการยืนยันที่จะดูแลตัวเองเป็นเรื่องยากเกินไป ลองยืนยันที่จะดูแลเพื่อนร่วมขบวนการของเรา มาร่วมกันสร้างวัฒนธรรมการเคลื่อนไหวในแบบที่โอบอุ้มความสุขของเราและเพื่อนกัน

  • ใครก็ตามที่กำลังทำบางอย่างเพื่อเปลี่ยนแปลงสังคมให้ดีขึ้นตามหลักสิทธิมนุษยชน อาจจะเป็นการสร้างความตระหนักถึงสิทธิบางอย่าง ทำให้เกิดการปกป้องคุ้มครองสิทธิ ผลักดันให้เกิดการเคารพสิทธิ รวมถึงป้องกันและตอบสนองต่อเหตุการณ์การละเมิดสิทธิ

  • นับวันกิจกรรมของกลุ่มเยาวชนที่ต้องการเปลี่ยนแปลงการเมืองยิ่งเข้มข้นขึ้น เมื่อมีการเคลื่อนไหวพวกเขาต้องเผชิญหน้ากับการคุกคาม ข่มขู่ ทั้งจากในสถานศึกษา เจ้าหน้าที่รัฐ หรือแม้แต่ครอบครัวของตัวเอง ในฐานะแกนนำและผู้สนับสนุน พวกเขามีเครื่องมืออะไรในการดูแลร่างกายและจิตใจให้รับมือกับผลกระทบจากความรุนแรงเหล่านี้

เรื่องสั้น

เรื่องสั้นจากนักกิจกรรมผู้หญิง / LBTQ

  • ฉันมองแขนเต็มไปด้วยรอยแผล ผิดกับไฟล์งานในแลปทอปเครื่องเก่าที่แสนว่างเปล่า มันก็สมควรแล้ว…ทำงานไม่ไหว ทำงานไม่ทัน ไม่ว่าจะเคี่ยวเข็ญตัวเองแค่ไหนงานก็ไม่ได้คืบหน้าเท่าที่ควร ความเครียดและกดดันจากสถานการณ์ทั้งงานและเงินทำให้ฉันเลือกบรรเทาภาวะซึมเศร้าของตัวเองด้วยวิธีที่ไร้ประโยชน์สิ้นดี

  • คุณเคยขอโทษ ทั้ง ๆ ที่คิดว่าตัวเองไม่ผิดบ้างไหม? มันเกิดขึ้นไม่บ่อยครั้งนักในชีวิตของฉัน แต่มีช่วงหนึ่งที่ฉันเฝ้าโทษตัวเองไม่รู้จบ เริ่มกล่าวขอโทษซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนกระทั่งวินาทีสุดท้ายของความสัมพันธ์

  • โทรศัพท์หนึ่งเครื่อง และอินเทอร์เน็ตราคาถูก คือพื้นที่ปลอดภัยเพียงหนึ่งเดียว เท่าที่ผู้หญิงคนหนึ่งจะมีได้ภายในบ้านชั้นเดียวแสนซอมซ่อ ‘ป๊ารื้อบ้านอีกแล้ว กว่าจะกลับจากทำงานก็เหนื่อยจะตายห่าแล้ว ยังต้องมาเก็บบ้านซ้ำซากอีก เหนื่อยว่ะ’

  • บ้านฉันมีศาลเจ้าอยู่สองศาสนา คือพุทธนิกายมหายาน และพราหมณ์ – ฮินดู เป็นสิ่งที่ฉันคุ้นชินตั้งแต่ยังจำความไม่ได้ด้วยซ้ำ ขวามือจะมีโต๊ะไม้อย่างดีสำหรับเทพเซียนที่ชื่อ ‘ปึงเถ่ากง’ เมื่อป๊าจะต้องเชิญเทพเซียนมาเข้าร่างตนเอง หรือที่เรียกว่า ‘นั่ง’ ป๊าก็จะใส่ชุดคลุมยาวสีทองลายมังกร จุดธูปลงกระถางใหญ่ถึงสิบหกดอก นั่งลงบนเก้าอี้ และให้แม่ไม่ก็ลูกศิษย์คอยรินชาอู่หลงบนโต๊ะให้ดื่ม